Sa lugar kung saan ako ay nag aabang ng aming shuttle papasok ng opisina gabi gabi ay marming mga batang palaboy. Dati rati ako ay nhahabag sa knila ngunit ngaun ay nag iba na ang aking pananaw. Ang mga batang ito ay karaniwang madudungis at khit maliliit pa ay marunong ng magmura.
Sa araw araw na paglagi ko sa lugar na iyon aking nlaman na ang mga batang ito ay ndi nmn ulila. Meron cilang mga mgulang na hinahayaan lng cila at kinukunsinti ang kanilang gingawa. Nsaksihan ko n ng maraming beses ang pagdating ng knilang nanay pra kuhanin ang knilang npalimos o kya sunduin sila para umuwi na.
Ang mga batang ito ay laro ng laro at pag my nkitang hihingian ng pera ay nagbabago ang mukha na akala mo’y kawawang kawawa. Pero pagbalik nyan sa pwes2 nia ay tuloy ulit ang ligaya. Maglalaro ng mga baryang knilang nahingi. At nagbabayadan pa cila.
Kung tutuusin ay nakakahabag nga ang knilang kalagayan. Ako man ay may anak at ayaw ko mranasan nila ang ganong pamumuhay. Di ko lubusang maiisip na kinukunsinti ng isang ina ang ganong gawain, na pra bang wla na silang kinabukasan. Para bang wlang pangarp ang mga mgulang nila para sa knila.